مقدمه: حجم زیادی از فاضلاب به همراه ناخالصی هایی چون مواد کلوییدی و رنگ از صنایع مختلف به محیط زیست تخلیه می گردد. این فاضلاب ها موجب مشکلات عمده شده و تهدیدی جدی برای منابع آب می باشند. بنا بر این تصفیه فاضلاب و رسیدن به استانداردهای تخلیه پساب امری ضروری است. در این راستا، کیتوزان به عنوان یک منعقدکننده دارای عملکرد قابل مقایسه ای با سایر منعقدکننده های رایج است. هم چنین با افزودن کیتوزان و حذف کدورت، احتمالا کابرد نانوذرات با دوز پایین، کارآمدتر خواهد شد که بررسی آن، از اهداف مطالعه حاضر است. در این مطالعه، به بررسی کارایی کیتوزان و نانو اکسید منیزیم جهت حذف توام رنگ و کدورت پرداخته شده است. مواد و روش ها: فاضلاب سنتتیک با مخلوط کردن بنتونیت و رنگ Direct Blue71 با آب مقطر آماده گردید. پس از آماده سازی مقادیر مشخص از رنگ و کدورت، دوزهای مختلف از کیتوزان و نانو اکسید منیزیم به صورت مجزا و ترکیبی مورد بررسی قرار گرفت. تاثیر متغیرهایی چون pH، غلظت اولیه رنگ و مقدار اولیه کدورت، دوز کیتوزان و MgO بر کارایی حذف بررسی گردید. یافته های پژوهش: نتایج نشان داد که بالاترین حذف رنگ و کدورت در دوز ترکیبی mg/L 5/1 کیتوزان وg/L 5/1 از MgO با راندمان 5/97 درصد بود. هم چنین، بالاترین راندمان حذف در pH برابر با 7 به دست آمد. بحث و نتیجه گیری: با توجه به نیاز به دوز بالای MgO در کدورت های بالا، استفاده از کیتوزان به عنوان یک منعقدکننده می تواند در کاهش استفاده از MgO موثر باشد.

مقدمه: ترکیبات رنگزا از طریق پساب عملیات ها و فرایندهای تولید و مصرف در صنایع مختلف به محیط تخلیه می شوند. این مواد به دلیل سرطان زایی تهدیدی برای محیط زیست به شمار می روند. امروزه فرایند اکسیداسیون UV/H2O2 در مطالعات مختلف برای تخریب رنگزاها گزارش شده است. در این مطالعه بهینه سازی فرایند حذف رنگزای دایرکت بلو 71 در سیستم UV/H2O2 با استفاده از روش سطح پاسخ انجام شد.روش پژوهش: بر مبنای یک مطالعه تجربی- آزمایشگاهی به روش بهینه D، بررسی تاثیر متغیرهای مستقل شامل pH، غلظت پراکسید هیدروژن و زمان پرتودهی بر راندمان حذف رنگزا با تعداد 25 تیمار انجام شد. بهینه سازی شرایط با استفاده از روش سطح پاسخ و تحلیل مدل پیشنهادی به روش آنالیز واریانس ANOVA انجام شد.یافته ها: مدل پیشنهادی برای میزان راندمان حذف رنگزا از نظر آماری در سطح اطمینان 95 درصد معنی دار و ضعف برازش برای مدل پیشنهادی در سطح اطمینان 95 درصد بی معنی بود. راندمان حذف رنگ تابع تغییرات غلظت H2O2 و زمان پرتودهی بود. فرایند تابع تغییرات pH نبود و مقدار راندمان حذف رنگزای DB71 در شرایط بهینه (220 mg/l پراکسید هیدروژن و زمان 16 دقیقه)، برابر 99.2 درصد تعیین گردید.نتیجه گیری: اکسیداسیون فتوشیمیایی با پراکسید هیدروژن یک روش کارآمد برای حذف رنگزای DB71 از محلول های آبی می باشد. طراحی آزمایش به روش بهینه D می تواند به نحو مطلوبی فرایند حذف را بهینه سازی نماید و با کاهش تعداد آزمایش ها بهترین شرایط حذف آلاینده را تامین کند.

مقدمه و هدف: یکی از چالش های پیش روی مهندسان محیط زیست، تصفیه فاضلاب های رنگی است. فرآیند جذب سطحی، یکی از مهمترین روش های حذف آلاینده ها از فاضلاب است. هدف از انجام این تحقیق، ارزیابی کارایی جاذب معدنی پامیس، در حذف رنگ آبی 71 از محیط های آبی می باشد.روش بررسی: این مطالعه از نوع تجربی-آزمایشگاهی است که اثر متغیرهای PH (2، 4، 6، 8، 10 و 12)، غلظت جاذب (0.2، 0.5، 0.8، 1، 3، 5، 7، 9 گرم بر لیتر)، غلظت اولیه رنگ (10، 20، 30، 40، 50، 100، 150 و 250 میلی گرم بر لیتر) و زمان تماس (20، 40، 60، 80، 100، 120، 140 و 180 دقیقه) در 4 دمای (20، 30، 35 و 40 درجه سانتی گراد) بر کارایی حذف رنگ آبی 71 از محیط های آبی بررسی شد.یافته ها: حداکثر کارایی حذف در PH=2، مقدار جاذب 5 گرم بر لیتر، غلظت اولیه رنگ 40 میلی گرم بر لیتر، زمان تماس 80 دقیقه و دمای 25 درجه سانتی گراد بوده و برابر %98.88 می باشد و با افزایش pH و غلظت اولیه رنگ، کارایی جذب کاهش و با افزایش مقدار جاذب، کارایی جذب افزایش یافت و در دمای 25 و 30 درجه سانتی گراد، با افزایش زمان تماس تا 80 دقیقه، راندمان حذف افزایش و بدنبال آن کاهش یافت و در دمای 35 و 40 درجه سانتی گراد، با افزایش زمان تماس تا 60 دقیقه، راندمان حذف افزایش و بدنبال آن کاهش یافت. نتایج نشان داد که حذف رنگ آبی 71، از مدل ایزوترم فروندلیچ پیروی می نماید. ضریب مدل جذب در دمای 25oC، R=0.977 است.نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که جاذب معدنی پامیس، کارایی خوبی در حذف رنگ آبی 71 از محیط های آبی دارد.

زمینه و هدف: روزانه میلیون ها لیتر پساب رنگی از صنایع نساجی وارد محیط زیست می شود. این پساب ها معمولا غیر قابل تجزیه بیولوژیک بوده و سبب مشکلات جدی برای انسان و موجودات آبزی می گردند. هدف از این مطالعه ارزیابی تخریب رنگزای دایرکت بلوی 71 با استفاده از نانو کامپوزیت Ba-TiO2 به عنوان کاتالیست در حضور نور خورشید می باشد. مواد و روش کار: این تحقیق، یک مطالعه کاربردی-توسعه ای است که طی آن نانو کامپوزیت Ba-TiO2 سنتز گردید. همچنین اثر پارامترهای مختلف نظیر غلظت اولیه رنگزا، دوز فوتوکاتالیست و pH برکارائی فرایند تخریب رنگزای اسید بلاک1 مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که میزان تخریب رنگزا با کاهش pH محلول افزایش می یابد و نیز این کاهش pH سبب افزایش نرخ تخریب فوتوکاتالیستی شد زیرا تحت شرایط اسیدی رادیکالهای هیدروکسیل، اکسیدکننده غالب در محیط هستند. نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده می توان گفت نانوذرات سنتز شده کارائی بالایی در تخریب رنگزا در مقایسه با دی اکسید تیتانیوم خالص دارند و می تواند به عنوان یک فوتوکاتالیست موثر جهت تخریب رنگزا از پساب های رنگی مورد استفاده قرار گیرد.

مقدمه: برخی از رنگ ها سمی و حتی سرطان زا بوده که قبل از تخلیه فاضلاب های نساجی به سیستم های متداول، نیازمند جداسازی و تصفیه پیشرفته هستند. هدف از این مطالعه حذف رنگ دایرکت بلو 71 از محیط های آبی با استفاده از گل قرمز فعال شده بود.روش ها: گل قرمز با استفاده از اسید نیتریک فعال شد و در آزمایش های جذب مورد استفاده قرار گرفت. حذف رنگ دایرکت بلو 71 با استفاده از گل قرمز فعال شده به عنوان تابعی از زمان تماس، pH و غلظت اولیه رنگ مورد بررسی قرار گرفت. ایزوترم های جذب با استفاده از مدل های فروندلیخ و لانگمویر مورد تحلیل قرار گرفتند. داده های سینتیکی با سینتیک های شبه درجه اول و شبه درجه دوم تطبیق داده شدند.نتایج: میزان جذب رنگ با کاهش pH، افزایش زمان تماس و غلظت اولیه رنگ افزایش می یابد. مدل ایزوترمی فروندلیخ (R2=0.9737) بهترین تطابق را با داده های آزمایش داشت. داده های سینتیکی از سینتیک شبه درجه دو (R2=0.9902) بهتر پیروی کردند.بحث و نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، استفاده از گل قرمز، به عنوان یک جاذب موثر و ارزان قیمت، جهت پیش تصفیه پساب های آلوده به رنگ دایرکت بلو 71 می تواند مورد ملاحظه قرار گیرد.

روش های فراوانی برای بازیافت آبهای مصرفی وجود دارد که هر یک از روش ها، مزایا و معایب مربوط به خود را دارند. اخیرا روش های اکسایش پیشرفته به دلیل بازدهی زیاد، توجه پژوهشگران را به خود جلب کرده است. روش فنتون ناهمگن یکی از انواع روش های اکسایش پیشرفته است که از لحاظ عملیاتی و کارایی مورد توجه قرار گرفته است. در این پژوهش، نانوکامپوزیت cellulose/CuBDC/Fe3O4 به منظور حذف ماده رنگ زای سمی آبی مستقیم 71، طی فرایند فنتون ناهمگن استفاده شد. این کاتالیست به صورت گرانولی سنتز و تهیه شد تا معایب عملیاتی استفاده از کاتالیست به صورت پودری حذف شود و گامی به سوی صنعتی سازی این نوع کاتالیست برداشته شود. آنالیزهای مختلفی مانند SEM، EDX، FTIR و XRD برای مشخصه یابی کاتالیست انجام شد تا از صحت سنتز صحیح آنها اطمینان حاصل شود. تاثیر هر یک از اجزای سازنده نانوکامپوزیت به تنهایی بر روی فرایند حذف آلاینده بررسی شد. افزودن نانوذرات Fe3O4 به دلیل خاصیت اکسایشی و قابلیت شرکت در فرایند فنتون، باعث ایجاد جهش در حذف آلاینده شد. این فرایند به روش طراحی آزمایش RSM مدل سازی شد و تاثیر پارامترهای مستقل غلظت اولیه ماده رنگ زا، دوز کاتالیست و غلظت اولیه هیدروژن پراکسید بر روی حذف رنگ زای آبی مستقیم 71، بررسی شد و در نقطه بهینه درصد حذف 93/86 درصد به دست آمد. همچنین 52/73 درصد از COD پساب در نقطه بهینه کاهش یافت که نشان دهنده پتانسیل زیاد گرانول ها در تجزیه آلاینده و تبدیل آن به H2O، CO2، NO2 و SO2 بود. گرانول های تهیه شده پایداری زیادی داشت و در صورت بازیابی، قابلیت 8 بار استفاده در فرایند حذف آلاینده را داشت.

در این تحقیق نانوکامپوزیت مغناطیسی C-TiO2@Fe3O4 با استفاده روش سل ژل سنتز گردید و حذف آلاینده آبی مستقیم 71 در حضور نور مرئی مورد بررسی قرار گرفت. این نانو کامپوزیت، شامل هسته نانوذرات مغناطیسی مگنتیت و پوسته دی اکسید تیتانیم دوپ شده با کربن است. ریخت شناسی سطح، ساختار و فاز بلوری نانوکامپوزیت ها توسط روش های XRD، SEM و HRTEM مشخص شد. بررسی ها نشان داد که هسته Fe3O4 ساختار سه بعدی اسپینل معکوس داشته و در پوسته C-TiO2، دی اکسید تیتانیم ساختار آناتاز دارد. مطالعه فعالیت کاتالیست نوری نشان داد که نانوکامپوزیت ژ C-TIO2@Fe3O4 توانایی تخریب بالایی برای آبی مستقیم 71 در مقایسه با نانوذرات خالص TiO2دارد. اثر عواملی مانند مقدار کاتالیست، غلظت اولیه رنگ و غیره نیز مورد ارزیابی قرار گرفت. فعالیت کاتالیست نوری پس از سه بار استفاده مجدد 85% باقی ماند.

در این پژوهش نقش دو اسکاونجر الکترونی پراکسید هیدروژن و هیپوکلریت سدیم و اسکاونجر حفرهEDTA در فرایند فتوکاتالیستی نانوذرات دی اکسید تیتانیوم پوشش داده شده بر بستر سیمانی در حذف رنگ زای آبی مستقیم 71 مورد بررسی قرار گرفته است. طبق نتایج، 0.006 مولار پراکسید هیدروژن، 100 (mg/L) رنگ زا را در 8PH در مدت زمان 20 دقیقه با سرعتی حدود 15 برابر حالت بدون اسکاونجر تحت تابش 90 UV-C وات رنگ بری کرده است. همچنین 0.01 مولار هیپوکلریت سدیم باعث کاهش زمان رنگ بری 100 (MG/l) رنگ زا در 11Ph از 255 دقیقه به 15 دقیقه تحت 90UV-C وات شده است. به عبارت دیگر، این اسکاونجر سرعت حذف رنگ زا را حدود 35 برابر نسبت به شرایط بدون حضور آن افزایش داده است. استفاده از 0.03 مولار EDTA نیز باعث افزایش سرعت حذف 75 (mg/L) رنگ زا در 6ph تحت تابش لامپ 60UV-C وات از 225 به 75 دقیقه، یعنی 2.5 برابر شده است. بدین ترتیب از اثر تسریع کنندگی این سه اسکاونجر می توان در کاهش زمان فرایند فتوکاتالیستی استفاده کرد.